Jesteś tutaj

"W czas epidemii 2020"

"W czas epidemii 2020"

W sztót pòszedła 2020

Pòszedło przëszło,
je, déruje,
 rozchôdô sã,
 zbiérô swòje żniwò …
ÙŃDZE!

Pòszedło òdéńdze.
Òstawi pò se wdôr,
wdôr strachù, lãkù,
głëpòtë ù jednëch,
mądroscë ù jinëch.
Òstawi
wdôr zasztëkaniô,
izolérungù,
izolérungòwëch larwów,
wdôr sómnotë
chòc w wiôldżi gromadze,
sómnotë w karnie familijnym,
bòlecowim, internetowim

Wôżny je łokc i wôżnô je larwa
łokcë mô kòżdi
brëkùje jich jak mòże
rozpichô sã nima, szturchô
pòdpiérô sã na nich
a w sztót pòszedła
witô i òddzãkòwiwô.

Larwã – kòżdi mô swòjã,
nié le ze sztofù.

Jaką mie, tobie, nama przëpisze
Pòszedło czej òdéńdze?

__________________

tłumaczenie:

"W czas epidemii 2020"

Epidemia przyszła
jest, trwa,
rozchodzi się
zbiera swoje żniwo …
MINIE!

Zaraza odejdzie
zostawi po sobie wspomnienie
wspomnienie strachu i lęku,
głupoty u jednych
mądrości u innych.
Zostawi
pamięć zamknięcia
izolacji,
izolacyjnych masek,
pamięć samotności
choć w wielkiej gromadzie,
samotności w gronie rodzinnym, szpitalnym, internetowym.

Ważny jest łokiec i ważna jest maska
łokcie ma każdy
wykorzystuje je jak może
rozpych się nimi, popycha
podpiera się na nich
a w czasie zarazy
wita i żegna.

Maskę – każdy ma swoją,
nie tylko z materiału.

Jaką mnie, tobie, nam przypisze
zaraza kiedy odejdzie?
 

Wanda Lew - Kiedowska